تهران روی لبه گود قصه ۲۹۸ گود رها شده در پایتخت
رصد کالا: تعداد ۲۹۸ گود رها شده در تهران شناسایی شده که تابحال ۱۲۴ مورد آن ایمن سازی شده است، اما سرنوشت گودهای باقیمانده بازهم یکی از چالش های ایمنی پایتخت است.
به گزارش رصد کالا به نقل از مهر، گودبرداری برای ساخت یک ساختمان یا اجرای یک پروژه عمرانی، معمولا شروع مسیری است که مقرر است در نهایت به تشکیل یک سازه و اضافه شدن بخشی جدید به شهر منجر شود؛ اما در تهران، تعدادی از این گودها سال هاست در همان نقطه متوقف مانده اند و به بخشی ثابت از سیمای شهر تبدیل گشته اند.
در گوشه وکنار پایتخت، گودهایی وجود دارند که بعد از پایان عملیات گودبرداری، به دلیلهای مختلف از ادامه روند ساخت وساز بازمانده اند؛ مشکلات مالی، اختلافات حقوقی و مالکیتی، تغییر شرایط پروژه یا توقف عملیات ساخت، همچون عواملی است که می تواند یک گود را برای مدت طولانی بلاتکلیف نگه دارد.
اما مسئله گودهای رهاشده فقط ناتمام ماندن یک پروژه ساختمانی نیست. وقتی یک گود در دل بافت شهری و در مجاورت ساختمان ها، معابر و تأسیسات شهری باقی می ماند، وضعیت آن به یک موضوع ایمنی تبدیل می شود؛ موضوعی که دیگر فقط به مالک زمین مربوط نیست و می تواند محیط پیرامون را هم تحت تأثیر قرار دهد.
گودهایی که سال ها است در انتظار تعیین تکلیفند
هر گودبرداری عمیق نیازمند پایدارسازی و مراقبت از دیواره هاست و با متوقف شدن عملیات ساخت وساز، ضرورت پایش وضعیت گود از بین نمی رود. در گودهای رهاشده، عمق گود، وضعیت سازه نگهبان، شرایط خاک و فاصله آن با ساختمان ها و معابر اطراف همچون عواملی هستند که در میزان خطر نقش دارند.
در چنین شرایطی، ناپایداری دیواره ها می تواند به نشست زمین و لطمه به ساختمان های مجاور منجر شود و در گودهایی که در کنار معابر قرار دارند، هرگونه ریزش یا جابه جایی خاک می تواند برای عابران و خودرو ها خطر ایجاد نماید. ورود آب و تغییر شرایط خاک هم می تواند وضعیت پایداری گود را تغییر دهد و ضرورت پایش و ایمن سازی آنرا افزایش دهد.
به همین دلیل، گودهای رهاشده را نمی توان فقط پروژه هایی نیمه تمام دانست چونکه هرچه زمان بلاتکلیفی طولانی تر شود، موضوع ایمنی آنها هم اهمیت بیشتری پیدا می کند.
۲۹۸ گود رهاشده در تهران، ۱۲۴ گود ایمن شد
تازه ترین آمار اعلام شده از طرف علی نصیری، رییس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران، نشان میدهد که پایتخت با ۲۹۸ گود رهاشده از ادوار پیشین مواجه بوده است.
نصیری در ۲۷ مرداد ۱۴۰۵ اعلام نمود که تا حالا ۱۲۴ گود، معادل حدود ۴۰ درصد، ایمن سازی شده اند. برمبنای توضیحات او، این گودها یا وارد مرحله ساخت شده اند یا با پر شدن، خطر آنها برطرف شده است.
در نتیجه، از نظر محاسباتی ۱۷۴ گود از مجموع ۲۹۸ گود هنوز در این پروسه ایمن سازی قرار نگرفته اند؛ البته این عدد به معنای پرخطر بودن همه ۱۷۴ گود نیست و برای اعلام وضعیت هر گود باید ارزیابی فنی و آخرین وضعیت آن مشخص باشد.
۱۷ گود که نامشان اعلام شد
نصیری در تشریح اقدامات انجام شده، ۱۷ مورد را بعنوان نمونه هایی از گودهای مهم ایمن سازی شده نام برد. این لیست شامل گود فاز دو برج میلاد، پارکینگ طبقاتی فرهنگ، رفیعه المصطفی، پارکینگ طبقاتی بغدادی، تقاطع خیابان حجاب و بلوار کشاورز، کیوان، کوچه مدنی، پیام فضیلت، امامزاده سیدملک خاتون، خیابان انورزاده، معلم، مسجد شهدا، روبه روی هایپرسان، بیمارستان فیروزآبادی، سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات، تعاونی مسکن کارکنان منطقه ۲۲ و خیابان دانش است.
این ۱۷ مورد، تنها نمونه هایی از ۱۲۴ گود ایمن شده هستند و نباید آنها را بعنوان کل گودهای ایمن شده معرفی نمود.
از گود سیروس تا گودهای باقی مانده
یکی از نمونه های جدید تعیین تکلیف گودهای رهاشده، گود سیروس است. در ۲۳ تیر ۱۴۰۵، این گود که از دی ماه ۱۳۹۶ رها شده بود و درباره ی ناایمنی آن اعتراض هایی طرح شده بود، در نهایت توسط شهرداری بطورکامل پر و حصارکشی شد تا خطر آن برای مردم برطرف شود.
این نمونه نشان میدهد که قسمتی از گودهای رهاشده، حتی بعد از گذشت چند سال، با اقدام مدیریت شهری می توانند از وضعیت خطر خارج شوند؛ اما همزمان، آمار ۲۹۸ گود نشان میدهد که مسئله در مقیاس شهر هنوز به پایان نرسیده است.
گودهای عمیق و طولانی مدت؛ بخش حساس ماجرا
موضوع فقط تعداد گودها نیست؛ عمق و مدت رهاشدگی هم اهمیت دارد. در آمارهای پیشین مدیریت بحران تهران درباره ی گودهای رهاشده، اعلام شده بود که از ۲۵۲ گود، ۵۰ گود عمق بالاتر از ۱۵ متر، ۲۲ گود عمق بالاتر از ۲۰ متر و ۱۲۱ گود بالاتر از ۳۰ ماه بدون فعالیت داشته اند.
در گزارشی، بعضی از گودهای پرواز، برج میلاد، فرهنگ، بازار کفاشان و تعاونی مسکن فرهنگیان منطقه ۲۲ هم در بین گودهایی قرار داشتند که ایمن سازی آنها دنبال شده بود.
این اعداد اهمیت زمان را در مدیریت گودهای رهاشده نشان می دهد؛ گودی که ماه ها یا سال ها بدون فعالیت باقی می ماند، بازهم نیازمند کنترل و پایش است و نمی توان صرف توقف عملیات ساختمانی آنرا از چرخه نظارت خارج کرد.
وقتی مالکیت تعیین کننده می شود
یکی دیگر از ابعاد ماجرا، مالکیت گودهاست. نصیری درباره ی گود بابک زنجانی در شهرک غرب اعلام نموده که این گود حال در اختیار وزارت نفت می باشد و توضیح داده که شهرداری هزینه ایمن سازی گودهای در اختیار خودرا می پردازد، اما گودهای متعلق به سایر نهادها بصورت اقماری ایمن سازی می شوند.
بنابراین تعیین تکلیف گودها همیشه یک مسئله فقط عمرانی نیست و در مواردی مالکیت، مسایل حقوقی و مسئولیت دستگاهها هم در روند ایمن سازی اثرگذار می باشد.
از «رهاشدگی» تا تعیین تکلیف
مسیر برخورد با یک گود رهاشده لزوماً به معنای پر کردن آن نیست. بسته به شرایط پروژه امکان دارد گود ایمن سازی شود و ساخت وساز ادامه پیدا کند یا در حالی که ادامه پروژه امکان ندارد، با پر کردن و سایر اقدامات لازم، خطر آن برای محیط پیرامون برطرف شود.
در واقع، هدف اصلی مدیریت شهری در مرحله نخست، رفع خطر و حفظ ایمنی ساختمان ها، معابر و شهروندان اطراف گود است اما بعد از آن، تعیین تکلیف خود پروژه هم اهمیت پیدا می کند تا یک گود ایمن شده باردیگر به نقطه ای بلاتکلیف در شهر تبدیل نشود.
تعیین تکلیف ۱۷۴ گود باقیمانده
حالا با وجود ایمن سازی ۱۲۴ گود از مجموع ۲۹۸ گود شناسایی شده، بخش دیگری از این لیست بازهم نیازمند پیگیری است. پرسش اصلی این است که ۱۷۴ گود باقیمانده در کدام منطقه های تهران قرار دارند، برای تعیین تکلیف آنها چه برنامه ای وجود دارد.
پاسخ به این پرسش ها می تواند تصویر دقیق تری از وضعیت امروز گودهای پایتخت ارائه کند چونکه پشت عدد ۲۹۸، زمین هایی قرار دارند که هرکدام در نقطه ای از شهر و در کنار زندگی روزمره شهروندان قرار گرفته اند و سرنوشت آنها فقط به پایان یک پروژه ساختمانی محدود نمی شود.
به طور خلاصه، به گزارش رصد کالا به نقل از مهر، گودبرداری برای ساخت یک ساختمان یا اجرای یک پروژه عمرانی، معمولاً آغاز مسیری است که مقرر می باشد در نهایت به تشکیل یک سازه و اضافه شدن بخشی جدید به شهر منجر شود؛ اما در تهران، بعضی از این گودها سال هاست در همان نقطه متوقف مانده اند و به بخشی ثابت از سیمای شهر تبدیل گشته اند. در گوشه وکنار پایتخت، گودهایی وجود دارند که پس از پایان عملیات گودبرداری، به دلیلهای مختلف از ادامه روند ساخت وساز بازمانده اند؛ مشکلات مالی، اختلافات حقوقی و مالکیتی، تغییر شرایط پروژه یا توقف عملیات ساخت، همچون عواملی است که می تواند یک گود را برای مدت طولانی بلاتکلیف نگه دارد. اما مسئله گودهای رهاشده فقط ناتمام ماندن یک پروژه ساختمانی نیست. در گودهای رهاشده، عمق گود، وضعیت سازه نگهبان، شرایط خاک و فاصله آن با ساختمان ها و معابر اطراف همچون عواملی هستند که در میزان خطر نقش دارند. در چنین شرایطی، ناپایداری دیواره ها می تواند به نشست زمین و لطمه به ساختمان های مجاور منجر شود و در گودهایی که در کنار معابر قرار دارند، هرگونه ریزش یا جابه جایی خاک می تواند برای عابران و خودروها خطر ایجاد نماید. در آمارهای پیشین مدیریت بحران تهران در رابطه با ی گودهای رهاشده، اعلام شده بود که از ۲۵۲ گود، ۵۰ گود عمق بیشتر از ۱۵ متر، ۲۲ گود عمق بیشتر از ۲۰ متر و ۱۲۱ گود بیشتر از ۳۰ ماه بدون فعالیت داشته اند. در گزارشی، تعدادی از گودهای پرواز، برج میلاد، فرهنگ، بازار کفاشان و تعاونی مسکن فرهنگیان منطقه ۲۲ هم در میان گودهایی قرار داشتند که ایمن سازی آنها دنبال شده بود. این اعداد اهمیت زمان را در مدیریت گودهای رهاشده نشان می دهد؛ گودی که ماه ها یا سال ها بدون فعالیت باقی می ماند، بازهم نیازمند کنترل و پایش است و نمی توان صرف توقف عملیات ساختمانی آن را از چرخه نظارت خارج کرد.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب